De beste band ter wereld live in Grindavík, IJsland

In verlaten dorpjes als Grindavík lijkt weinig te beleven. Alleen af en toe wordt de rust doorbroken, door bijvoorbeeld een lokale band. En dat wil niemand missen.

“Velkómin!” Een brede IJslander houdt de deur voor mij open, maar meer dan één stap kan ik niet zetten. De weg wordt versperd door tientallen van zijn landgenoten op wankele klapstoelen. Elke vierkante meter is gevuld en terwijl ik denk nergens heen te kunnen, wordt er ook voor mij ergens een stoel tussen de rijen geklemd. Ik neem plaats tussen de bezoekers die allemaal zo van een vissersboot af lijken te komen.

De vuurtoren bij Grindavík, IJsland
De vuurtoren net buiten Grindavík

LSD

“It’s the best band in the world!”, zei de blonde Viking die ik hier vanmiddag letterlijk tegen het grote lijf liep. Hij probeerde me over te halen om te blijven voor de psychedelische muziek die nu elk moment zal klinken. “It’s like you’re on LSD without taking anything”, voegde zijn gespierde vriend er nog met een grijns aan toe. Iets in zijn enthousiasme en oprechte gastvrijheid maakte dat ik dit concert niet wilde missen.

Het leek me niet echt de plek waar de beste band ter wereld een concert zou geven. Het plafond van het kleine café aan de vissershaven hangt vol met alle rommel die direct van een vergane vissersboot lijkt te komen. Netten, touwen, waterkaarten en zelfs het roer van een schip hangt troosteloos aan de muur. Met vier tafels was het café vanmiddag al vol en het bijbehorende terras leek wat optimistisch voor een land dat nou niet bepaald bekend staat om zijn zonnige klimaat. Maar nu staat er een voltallige setting, inclusief drumstel en elektrisch orgel waar de band het eerste nummer mee inzet.

In trance

Al binnen enkele minuten begin ik te twijfelen of ik het eens ben met het label ‘beste band ter wereld’ en hoe LSD voelt weet ik niet, maar ongetwijfeld dynamischer dan dit. Ik kijk om me heen of ik het kan maken om weg te gaan, maar de smalle route naar de uitgang blijkt inmiddels volgebouwd met stoelen. Iedereen lijkt in trance door de muziek dus er zit niks anders op dan me er ook aan over te geven.

Scheepswrak in de omgeving van Grindavík
Scheepswrak in de omgeving van Grindavík

Het Víking-bier vloeit rijkelijk, maar de bar lijkt vanaf mijn plek zo mogelijk nog slechter bereikbaar dan de uitgang. Ik besluit me te richten op de band. De toegevoegde waarde van het orgel ontgaat me een beetje, maar de saxofonist is wel echt heel goed. Ondertussen speelt de gitarist de ene na de andere solo en aan het enthousiasme van de band ligt het zeker niet. Na elk nummer klinkt een applaus dat niet onderdoet voor een vol stadion, terwijl we hier toch echt maar met tientallen aanwezig zijn.

Van hand tot hand

Tussen de nummers door blijkt dat alle bezoekers elkaar kennen. Op hoog volume kletst de voorste rij bij met de mensen achteraan. En het bier wordt met een schreeuw op afstand besteld en van hand tot hand doorgegeven langs de rijen.

Als ik na afloop buiten loop, lijkt het kleine dorp totaal verlaten. Iedereen zit in de haven, bij de beste band ter wereld. Een enthousiaste titel op basis van tevredenheid, de ons-kent-ons-community of de liters bier? Ach, wat maakt het uit. Ik ben verkocht.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.